Rok szkolny 2025/2026
Świat zmysłów
Materiały: pudełka/kubeczki, chusteczka lub folia, aromaty
(np. cynamon, cytryna, mięta, kawa, wanilia)
Przebieg:
Ukryj w kubeczkach różne zapachy. Dzieci losują kubeczek, wąchają i próbują odgadnąć, co to jest.
Można robić to w parach → jedno opisuje zapach słowami, drugie zgaduje.
ZMYSŁ SŁUCHU – „CO SŁUCHAĆ W DOMU?” ZAGADKI DŹWIĘKOWE.
Materiały: telefon z nagraniami lub przedmioty na dźwięki (klucze, papier, woda w butelce, metalowa łyżeczka)
Przebieg:
Dzieci słuchają krótkich dźwięków i próbują:
- odgadnąć ich źródło
- określić, czy dźwięk jest głośny/cichy, wysoki/niski.
ZMYSŁ DOTYKU – „MAGICZNE PUDEŁKO TAJEMNIC”.
Materiały: pudełko z otworem, różne przedmioty (klocki, gąbka, piłka, piórko, ryż w woreczku)
Przebieg:
Dziecko wkłada rękę do pudełka i dotyka przedmiotu, nie patrząc.
Ma odgadnąć, co to jest, albo opisać:
- twarde/miękkie
- szorstkie/gładkie
- ciepłe/zimne
- lekkie/ciężkie
ZMYSŁ WZROKU – „ZNAJDŹ SZCZEGÓŁ”
Materiały: obrazki, ilustracje, książeczki typu „wyszukiwanki”
Przebieg:
Pokazujesz dzieciom obrazek na 10 sekund → zakrywasz → zadajesz pytania:
- Co widzieliście?
- Ile było zwierząt?
- Jakiego koloru był dom?
ZMYSŁ SMAKU – „SMAKOWA RULETKA”
Materiały: plasterki jabłka, cytryny, ogórka, rodzynki, sucharek itp.
Przebieg:
Dzieci losują i próbują odgadnąć smak (kwaśny, słodki, słony, gorzki), a następnie łączą smak z kolorem lub emocją (np. „cytryna → żółty → energia”).
ZMYSŁ RÓWNOWAGI – „WYSPA PIRATÓW”
Materiały: podkładki, taśma, skakanka, poduszki.
Przebieg:
Tworzysz „wyspy” z poduszek, kartek czy mat. Dzieci przechodzą po nich jak po tratwach, balansując:
- po jednej linii
- po „kamieniach”
- po miękkich i twardych powierzchniach.
Pedagog szkolny – Marzena Jarczewska.
Chwila dla wyobraźni
„ZACZAROWANY ŚWIAT DRZEW”
Zamknij oczy i wyobraź sobie, że stoisz na początku pięknej, zielonej ścieżki.
Ta ścieżka prowadzi do niezwykłego miejsca, które nazywa się Zaczarowanym Światem Drzew.
Robisz pierwszy krok po miękkim, zielonym mchu.
Ścieżka zaczyna się powoli skręcać, a Ty czujesz, jak powiew delikatnego wiatru głaszcze Ci policzek.
Po obu stronach stoją wysokie, stare drzewa.
Ich gałęzie poruszają się lekko, jakby chciały Cię przywitać.
Idziesz dalej i zauważasz, że każde drzewo świeci innym kolorem.
Jedno jest szmaragdowe, inne błękitne, a jeszcze inne mieni się jak srebro.
Ich liście wydają cichy, miękki dźwięk — jakby drzewa opowiadały sobie sekrety.
Nagle jedno z drzew, to srebrne, pochyla swoją gałąź w Twoją stronę, jakby zapraszało Cię bliżej.
Gdy dotykasz liścia, dzieje się coś niezwykłego — pojawia się przed Tobą małe światełko, które zaczyna tańczyć w powietrzu.
To Leśna Iskierka — maleńki przewodnik tej krainy.
Iskierka obraca się kilka razy, jakby chciała powiedzieć:
„Chodź, pokażę Ci coś wyjątkowego.”
Podążasz za światełkiem, które prowadzi Cię do polanki ukrytej między drzewami.
Na środku polany stoi ogromny, przezroczysty kryształ.
Wygląda jak zrobiony z czystej, górskiej wody, która zamarzła w powietrzu.
Iskierka zbliża się do kryształu, a on zaczyna świecić.
W jego środku pojawiają się obrazy — jak w magicznym lustrze.
Widzisz swoje ulubione miejsce na świecie…
Może to pokój, w którym czujesz się bezpiecznie…
a może dom babci…
albo ulubiony plac zabaw…
To miejsce w kryształowym obrazie jest jasne, spokojne i pełne dobra.
Jesteś tam przez chwilę w myślach.
Czujesz, że to Twoje miejsce mocy — takie, do którego zawsze możesz wrócić.
Iskierka zaczyna delikatnie gasnąć, jakby mówiła:
„Czas wrócić, ale pamiętaj — ta kraina będzie zawsze na Ciebie czekać.”
Polanka rozpływa się jak mgiełka, a Ty znowu stoisz na zielonej ścieżce.
Drzewa wciąż szepczą cicho, jakby żegnały Cię przyjaznym pomrukiem.
Wychodzisz z lasu, czując spokój, lekkość i ciepło w środku.
Kiedy będziesz gotowy/gotowa, możesz otworzyć oczy…
a Kraina Świata Drzew zostanie w Twojej wyobraźni — zawsze dostępna, kiedy tylko zechcesz do niej wrócić.
„PODRÓŻ DO KRAINY LEKKICH CHMUREK”
Połóż się wygodnie. Weź spokojny wdech… i powolny wydech.
Wyobraź sobie, że leżysz na miękkiej łące. Nad Tobą świeci ciepłe, przyjemne słońce.
Wokół pachną kwiaty, a wiatr delikatnie porusza trawą.
Nagle zauważasz, że obok Ciebie pojawia się mała, puszysta chmurka.
Jest biała, miękka i wygląda jak wielka wata cukrowa.
Podchodzi do Ciebie i mówi:
„Jeśli chcesz, zabiorę Cię na krótką wycieczkę ponad światem…”
Delikatnie siadasz na chmurce.
Czujesz, jak chmurka jest lekka i miękka pod Tobą.
Powoli unosicie się do góry… coraz wyżej…
Z każdym Twoim oddechem lecicie spokojniej i bardziej miękko.
Wdech… i chmurka unosi się.
Wydech… i delikatnie płynie po niebie.
Patrzysz w dół, a tam widzisz całą swoją szkołę, swoją salę, swoich przyjaciół.
Wyglądają maleńko, jak figurki w bajce.
Chmurka mówi:
„Pokażę Ci miejsce, w którym zawsze możesz odpocząć.”
Przed Wami pojawia się ogromne niebo pełne kolorów — jakby ktoś malował wielką tęczę. Chmurka wpływa w to kolorowe niebo, a Ty czujesz spokój, bezpieczeństwo i lekkość. Nic Cię nie martwi. Nic Cię nie goni.
Przez chwilę płyniecie w ciszy…
Słyszysz tylko swój powolny oddech:
wdech… i wydech…
wdech… i wydech…
Chmurka delikatnie opada niżej, wracając w stronę łąki.
Powoli zbliżacie się do ziemi… i miękko lądujecie na trawie.
Chmurka uśmiecha się do Ciebie i mówi:
„Kiedy tylko zechcesz, wróć do mnie. Wystarczy, że zamkniesz oczy i weźmiesz spokojny oddech.”
Chmurka znika, a Ty czujesz się lekko, spokojnie i bezpiecznie.
Weź głęboki wdech…i powoli otwórz oczy.”
NA ZAKOŃCZENIE
– Krótkie rozciąganie: przeciągnięcie jak kotek, otwarcie oczu, powrót do siedzenia.
– Rysunek po relaksacji: „Moja chmureczka” – utrwalenie przeżyć.
Pedagog szkolny – Marzena Jarczewska.
Kraina oddechu
POŁÓW LIŚCI.
- Dzieci siedzą przed ułożonym okręgiem.
- W środku obręczy leżą liście.
- Każde dziecko ma za zadanie słomką „złowić” liście z obręczy.
- Aby dostarczyć odpowiednio dużo powietrza, przed każdym zassaniem należy zrobić głęboki wdech.
DMUCHAMY BALONY.
- Wdech nosem – spokojny.
- Wydech ustami (powoli i równo).
- Na koniec robimy gest „wypuszczania balonów do góry”.
Pracujemy na różnych rodzajach „balonów”:
- mały (krótki wydech)
- duży (długi wydech)
BĄBELKOWA RZEKA.
- Używamy wody i słomek.
- Dzieci robią spokojny wdech nosem i długi wydech przez słomkę do wody tworząc bąbelki przez 3–5 sekund.
LATAWIEC NA WIETRZE.
Dzieci poruszają się po sali:
- Na wdechu unoszą ręce jak latawiec.
- Na wydechu ręce i ciało opadają.
- Na sygnał nauczyciela „silny wiatr!” – dzieci robią mocniejszy wydech i przechodzą w bieg.
- Na sygnał „cisza nad łąką” – powolny oddech i spokojny krok.
Pedagog szkolny – Marzena Jarczewska.
